سوره غاشیه، از سوره‌های مکی، به توصیف حال و روز انسان‌ها در روز قیامت می‌پردازد که آن را غاشیه (پوشاننده) می‌نامد. سوره مردم را به دو گروه تقسیم می‌کند: گروهی با چهره‌های خاشعه و رنجور ($$عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ$$) که تلاششان در دنیا بی‌ثمر بوده و غذایشان خار خشک است؛ و گروهی با چهره‌های نائمه و راضی که به دلیل سعی هدفمندشان، در بهشتی عالی و پر نعمت جای دارند. سپس، سوره برای برانگیختن انگیزه، انسان‌ها را به تفکر در کیفیت خلقت شتر، آسمان، کوه‌ها و زمین دعوت می‌کند تا به قدرت طراح عالم پی ببرند. در نهایت، به پیامبر (ص) تأکید می‌شود که وظیفه‌اش تنها تذکر است و نه اجبار، اما کسانی که کفر ورزند، بازگشتشان به سوی خداوند است و مستحق عذاب اکبر خواهند بود.

سوره اعلی، که از سوره‌های مکی قرآن است، با فرمان تسبیح و پاک دانستن پروردگار بلندمرتبه آغاز می‌شود و تأکید می‌کند که آفرینش، اندازه‌گیری و هدایت تکوینی خداوند کاملاً بی‌عیب و نقص است. سوره، رسالت پیامبر (ص) را تضمین می‌کند و به ایشان می‌گوید که هیچ‌گاه آیات را فراموش نخواهد کرد. سپس سوره به ریشه رستگاری و شقاوت انسان می‌پردازد: رستگاری مخصوص کسانی است که خود را تزکیه کرده و بر ذکر و نماز مداومت دارند، در حالی که شقاوت و عذاب ابدی در انتظار کسانی است که زندگی فانی دنیا را بر آخرت که بهتر و باقی‌تر است، ترجیح می‌دهند. این اصول اساسی (تزکیه و ترجیح آخرت) در تمامی کتب آسمانی از جمله صحف حضرت ابراهیم و موسی (ع) نیز آمده است.

سوره طارق یک سوره مکی با تمرکز بر اثبات معاد جسمانی و روحانی است.

محورهای کلیدی:

قسم به طارق: سوره با سوگند به آسمان و النجم الثاقب (ستاره شکافنده) آغاز می‌شود و هدف از آن را حفاظت از عالم می‌داند.

حفاظت از نفس: تأکید می‌کند که هیچ نفسی نیست مگر اینکه بر آن حافظی (نگهبان) هست، به این معنی که روح پس از مرگ از بین نمی‌رود.

استدلال بر معاد: انسان را به تفکر در آفرینش خود از آب جهنده (نطفه) فرامی‌خواند و نتیجه می‌گیرد که کسی که قادر به آفرینش از هیچ بوده، قطعاً بر بازگرداندن (رجعه) جسم و روح قادر است.

کشف سرائر: روز قیامت، یوم تبلی السرائر (روزی که اسرار و اعمال پنهان آشکار می‌شود) نامیده شده است، و در آن روز هیچ قدرت یا یاوری (قوه و ناصر) برای فرار نیست.

نقشه الهی در برابر کید کافران: خداوند سخن خود (قرآن و معاد) را قول فصل و جدی می‌داند و اعلام می‌کند در برابر کید دائمی کافران، با مهلت دادن اندک

سوره بروج یک سوره مکی است که برای تقویت مؤمنان تحت آزار نازل شد.

محورهای کلیدی:

لعنت بر ستمگران: سوره با لعن و تهدید شدید بر اصحاب اخدود آغاز می‌شود، کسانی که مؤمنان را فقط به جرم ایمان زنده در آتش می‌سوزاندند.

وعده متقابل: خداوند به فتنه‌گران وعده عذاب حریق می‌دهد، و به مؤمنان ثابت‌قدم، وعده فوز کبیر (رستگاری بزرگ).

تضمین قدرت: برای اطمینان مؤمنان، بر قدرت مطلق الهی تأکید می‌کند که خداوند صاحب بطش (گرفتن) شدید است، اما در عین حال غفور و ودود (بسیار دوستدار).

اقتدار قرآن: سوره با تأکید بر اینکه قرآن متنی مجید است که در لوح محفوظ ثبت شده، به پیروزی نهایی حق بر باطل اطمینان می‌دهد.